ترمه های رنگی مادربزرگ

درباره سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

راز یک زن 7

*** بعد از مراسم خاکسپاری آنها که در کنار هم قرار گرفتند، من برای مدتی بخاطر دیدن کابوس های مداوم جاشوا، ساکت بودن بیش از حدم و نخوردن غذا، به یک آسایشگاه منتقل شدم. به مرور بهبودی بسراغم می آمد و آرام گرفته بودم اما کابوس، همیشگی ماند. جاشوا از من رنجیده بود و من باید تمام عمر را ب

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: يکشنبه 29 اسفند 1395 ساعت: 3:36

رمان رویایی به شیرینی انگور

رویا دختر شوخ و شیطونی بود که با چشمان درشتش همه را شیفته خودش می کرد. تازه دیپلمش را گرفته بود و دنیا زیر پاهایش می رقصید!هیچکس نبود که این دختر هنرمند را دوست نداشته باشد، بخصوص که تابلو های رنگ و روغن اش پر از نقش ها و رنگ های شادی بود که خبر از درون سرحال و سرزنده ی او می داد. یک جور ا

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: يکشنبه 29 اسفند 1395 ساعت: 3:36

رویایی به شیرینی انگور 2

(تعریف همان روز از طرف سعید)سعید در حالیکه داشت لنز دوربینش را تمیز می کرد، به محمود که سالها با هم دوست بودند و روبروی هم مغازه داشتند حرف می زد که دید دختری جلوی ویترین مغازه اش ایستاد و به چیزی خیره شد.محمود گفت:- من هنوز نفهمیدم چرا هر چی دختر خوشگله جلب مغازه تو میشه و هر چی پیرمرد درب و داغونه

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: يکشنبه 29 اسفند 1395 ساعت: 3:36

راز یک زن 6

آن روز لعنتی، یک روز گرم وسط تابستان بود. ما به خانه ی چارلز، برای ناهار مهمان بودیم و قرار بود که آنها استیک را روی منقل الکترونیکی شان که تازه خریده بودند، کباب کنند. خانواده ی ادوارد باید با خودش نوشیدنی می آورد. خانواده ی ما سالاد سیب زمینی و سالاد فصل و همسایه شان که او نیز مهمان بود، دسر

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: جمعه 27 اسفند 1395 ساعت: 4:21

راز یک زن 3

وقتی به خانه رسید، زانوانش پر از درد بود. زانو بند را به پا کشید، دو مسکن خورد و روی صندلی چرمی بزرگش لم داد و پتوی کوچکی را روی پاهایش کشید. با فشار دادن شاسی کوچک زیر دسته، زیرپایی کوچکی بالا آمد و او پاهایش را به آرامی روی آن گذاشت و تلویزیون را روشن کرد. اما بعد از چند دقیقه، بر اثر یکی از

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: چهارشنبه 25 اسفند 1395 ساعت: 9:11

راز یک زن 4

اواخر ژانویه بود که بخاطر شغل پدرم، از سیدنی به ملبورن که یکی از زیباترین شهرهای استرالیاست منتقل شدیم. من که آن زمان دختر نوجوان شادی بودم و دو برادرم، هم هیجان زده بودیم که یک شهر جدید را می بینیم و تجربه می کنیم، و هم ناراحت از اینکه مجبور بودیم دوستان قدیمی را ترک کنیم.

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: چهارشنبه 25 اسفند 1395 ساعت: 9:11

راز یک زن 5

سه - چهار سال گذشت. من و جاشوا هر دو معلم بودیم و در یک مدرسه ی کوچک به بچه های ابتدایی، درس می دادیم. او معلم کلاس اول و من کلاس دوم را درس می دادم. هر دو شیفته ی کاری که می کردیم بودیم، بخصوص که هر روز با هم به محل کارمان می رفتیم. با فاصله ی چند دیوار، از صبح تا عصر نزدیک هم بودیم

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: چهارشنبه 25 اسفند 1395 ساعت: 9:11

راز یک زن 2

سه شنبه، سر ساعت ده در دفتر نشر قلم بود. منشی آنجا دختر جوانی بود که با درنظر گرفتن درجه حرارت هوای آن روز، زیاد لباس پوشیده بود. عینک ضخیمی به چشم داشت و با این وجود، کاغذی را نزدیک صورتش نگه داشته بود تا بتواند آن را بخواند! بیشترین چیزی که در صورت او جلب توجه می کرد، لبهای بسیار نازک او بود که با

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: يکشنبه 22 اسفند 1395 ساعت: 15:33

کابوس

آن سال لرستان زمستان سختی را به اتمام می رساند. باد و باران همچنان خودشان را بر چادر می کوبیدند و از سر و صدای رعد و برق، نوزاد نمی خوابید. انگار ترسیده بود!نجمه با دقت، شکافی که به جای در از آن استفاده می کردند را جفت و جور کرد و

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: شنبه 21 اسفند 1395 ساعت: 3:34

رمان راز یک زن

قسمت اول:از چند هفته پیش که مری به این دهکده کوچک آمده بود، هر کس او را در خیابان ها می دید، یک جعبه بیست در بیست سانتیمتری قهوه ای رنگ در دست داشت و انگار قیمتی ترین چیزی را که در زندگی دارد، درون آن حمل

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: شنبه 21 اسفند 1395 ساعت: 3:34

گلهای آفتابگردان

روبرویم یک دشت بزرگ است. پر از زرد گلهای آفتابگردان و چقدر زیبا هستند!نسیم لابلای آنها می رقصد، با آن همراه می شوم. بلندی گلها از من بلندتر است، به هوا می جهم و جلو می روم... خنده ام می گیرد: همتایی با گل های آفتابگردان؟!پیش می روم، بدون آنکه چیز دیگری را ببینم.از وسط یکی از گلها، یک تخمه را در می آورم و به دهانم می گذارم، طعم آن را حس نمی کنم، اما می دانم که شیرین است!... به رفتن ادامه می دهم، دلم می خواهد ببینم آخر راه به کجا ختم می شود؟ پشت اینهمه گل چیست و کجاست؟چرا یادم نمی آید که از کجا آمده ام؟ از کجا این راه شروع شد؟... پایم به سنگی می خورد و به زمین می خورم. خون می آید اما نه درد دارم و نه سوزش!... دستم را روی زخم می کشم و راهم را ادامه می دهم.نسیم خوبی می آید و صورتم را نوازش می دهد. آنقدر می روم تا به بالای تپه ای می رسم. دستهایم را از هم باز می کنم و سرم را به طرف آسمان بی نهایتش می کنم... چقدر حالم خوب است! چشمهایم را می بندم و انگار تپه مرا بدور خودش می چرخاند! دخترکی را پشت پلکهایم می بینم که بی پروا می خندد و در حال دویدن است. انگار کاغذکی را د

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: پنجشنبه 19 اسفند 1395 ساعت: 9:23

قرار در دشت نرگسی

این داستان واقعی زندگی یک راننده ی تاکسی است که کمی شاخ و برگ اش داده ام. (قسمتی که در اتوبوس بین آنها اتفاق می افته، بدون شاخ و برگ های من است) اونروز راهی دیدن دوستم ماریا در شیراز بودم که سوار تاکسی او شدم. وقتی مسافرهای دیگه پیاده شدند، بعد از شماره گرفتن مبایل اش و جواب ندادن طرف مربوطه نگاهی به آینه انداخت و خطاب به من که در پشت نشسته بودم گفت:-آدم کچل بشه و عاشق نشه آبجی! خندیدم و گفتم: ای کاش همه ی آدمها عاشق باشند. و او درددل اش شروع شدده ساله بودم که زن همسایه مون رعنا خانم یه دختر خوشگل زایید و اسمشو میترا گذاشتن. اونموقع من و دوستام هر روز خدا تو کوچه مون ولو بودیم و مشغول بازی. هفت سنگ، گرگم به هوا، فوتبال و خلاصه هر چی که مربوط به بازی پسرها تو اون دوره می شد... یادش بخیر چه روزگار خوشی بود، اما کوتاه.نمی دونستم یه روزی می رسه که مجبور می شیم بزرگ بشیم و خیر سرمون نون دربیار خونه. سرمونو می گرفتی تو کوچه بودیم، ته مونو می گرفتی تو کوچه بودیم! همش بازی، همش رفیق بازی. تا پونزده سالم شد و پدرم به رحمت خدا رفت و فکر نکرد من با چهارتا خواهر و برادر دیگه که از خودم کوچکتر بودم

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: پنجشنبه 19 اسفند 1395 ساعت: 9:23

مالیخولیا

برای زن قصه هایم:پرده ی پاره ی پنجره را می کشد و دریچه ی چوبی شکسته را باز می کند. لولاهای زنگ زده اش دارند از هم وا می روند و هنگام باز و بسته شدن جیغ می کشند!با ورود وحشی باد، قفس خالی پرنده روی آویز سقف جُم می خورد... چند پَر کف آن افتاده بود که همراه باد می شوند و دو ظرف آب و دانه ی خالی، حکایت از بودن گذشته ای می کنند!تخت زهوار در رفته ای کنار دیوار است با متکای کثیف و لحاف و تشکی پاره و پر وصله. چند تکه رخت و لباس چرک آلود روی پایه ی پایینی تخت بی هوا هموار شده اند.روی میزی که یک پایه اش شکسته را، رومیزی گلدار رنگ و رو رفته ی پر از لکه های چربی پوشانده. روی آن یک گلدان خاک گرفته که حاوی یک شاخه گل سرخ خشک شده ی سر به زیر است، یک زیر سیگاری پر از ته سیگارهایی که چندی از آنها نقش ماتیک قرمز دارند و دو استکان چای نیمه مانده و غبار بسته که انگار هنوز منتظر نوشیده شدن هستند، قرار دارند!تمام گوشه و کنار دیوارها عنکبوت ها تار تنیده اند و یک کبوتر مرده زیر صندلی ننویی افتاده و دور و برش پر از مگس و مورچه هست و بوی گندی می دهد.صدای زوزه ی باد یک لحظه قطع نمی شود و لبه های پرده مدام ب

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: پنجشنبه 19 اسفند 1395 ساعت: 9:23

اتفاق

دیشب وقتی در را باز کردم، در فکر های همیشگی ام غرق بودم. بدون اجازه داخل شد! می دانست چشم دیدنش را ندارم، پس سعی کردم جلوی او را بگیرم و زود در را ببندم که از زیر دستم وارد شد! با نگاهی پر از انزجار به او نگاه کردم و با خشم گفتم: برو بیرون! بی اعتنا به عصبانیت من وارد هال شد و بدون آنکه نگاهم کند، به طرف اتاق خوابم رفت! اخم هایم در هم رفت و گفتم: اگه فکر می کنی با تو توی یه اتاق می خوابم کور خوندی... بیا برو بیرون وگرنه خون ات پای خودته!همینطور که این حرف را می زدم، بطرف در رفتم و آن را باز کردم. با صدایی که التماس چاشنی اش بود گفتم: با زبون خوش بیا برو بیرون وگرنه بدشو می بینی.از اتاق بیرون آمد اما بی اعتنا به من و دری که برایش باز گذاشته بودم به آشپزخانه رفت. ساکت نگاهش کردم تا از رو برود و گورش را گم کند. به چیزی دست نزد. دوری زد، به نشیمن آمد و روی مبل نشست. ساکت به نقطه ای زل زده بود... نمی دانستم دارد مرا نگاه می کند یا جای دیگری را. تمام چشم اش سیاهی بود و بس!بنظر نمی آمد خیال رفتن داشته باشد... در را بستم و به آشپزخانه رفتم. پشه کش را از روی سر یخچال برداشتم، به نشیمن برگش

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: پنجشنبه 19 اسفند 1395 ساعت: 9:23

نامه های بدون آدرس 3

نسترن لبخندی زد و از پسرک همسایه تشکر کرد. خوشحال شده بود و فکر کرد مهرداد دل به دریا زده و تصمیم گرفته برای خواستگاری پا پیش بگذارد و یا به سیم آخر زده و فقط می خواهد بداند چه به سر نسترن آمده؟چای را آماده کرد و داشت شام می پخت که زنگ در به صدا در آمد. با هیجان و شتاب در خانه را باز کرد و با مرد میانسالی روبرو شد که کت و شلوار سرمه ای رنگ پوشیده و موهای شقیقه اش خاکستری رنگ شده بود.مرد با دیدن نگاه متعجب نسترن سلام کرد و گفت:ـ ببخشید مزاحم شدم، من جعفری هستم! گویا دو تا قناری مهمون شما هستن. می خواستم زحمت اونا رو براتون کم کنم. شرمنده نتونستم زودتر بیام.ـ زحمت نبود. بخصوص که غذاشونو گذاشته بودن و من فقط باید ظرف آب و دونه شونو پر می کردم. بفرمایید تو...آقای جعفری، محجوب و مودب سرش را به زیر انداخت و وارد شد. وقتی به هال رسیدند، نسترن برای آوردن کیسه ی دانه ها به آشپزخانه رفت و فکری به نظرش رسید. کیسه را به او داد، به قفس قناری ها اشاره کرد و گفت:ـ اینم امانتی شما.ـ ممنونم.نسترن در حالی که قفس را از میخ روی دیوار جدا می کرد، با کمی تردید پرسید:ـ ببخشید،&

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: دوشنبه 16 اسفند 1395 ساعت: 2:50

نقاشی

می خوام دوباره بچه بشم. یه کاغذ روبروم بذارم، یه خورشید گنده اون بالای سمت چپ با رنگ زرد و نارنجی بکشم و شعاع نورش را اونقدر بکشم تا برسه به اینور صفحه!بدون اینکه هیشکی ببینه، دردا رو بذارم وسط صفحه و یه کوه روشون بکشم. بعد یه کوه سمت راستش ادامه بدم که غرور و یه کوه سمت چپ که احساسمه. اینا از همه اصلی ترند!پایین کوه ها کلی گل آفتاب گردون و شقایق بکشم. سمت راست کاغذم، یه کلبه ی چوبی که فقط مال من باشه. باید یادم باشه که یه دودکش براش بذارم که معلوم بشه شومینه هم داره! هر طرف خونه یه پنجره داشته باشه که با پرده هایی پر از گلای ارغوانی و بوته های بلند تمشک پر شده باشه. هر دو پنجره رو به آسمون باز بشن... راستی یادم نره یه تکه ابر کوچولو هم سمت راست بذارم! در خونه هم حتمن چوبی باشه که وقتی دوستام میان که بهم سر بزنن، تق تق صدا بده... آخه من فکر می کنم تق تقِ صدای چوب، وقتی که یه آشنای خوب و صمیمی می خواد وارد حریم ات بشه، از هر صدایی قشنگتره.اون پایین صفحه یه رودخونه باید باشه که صدای شر شر آبش رو حس کنی. تو آبش هی ماهی می کشم، زرد و نارنجی و سرخ! روون بودن رود رو با کشیدن کلی موج نشو

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: دوشنبه 16 اسفند 1395 ساعت: 2:50

میعاد با خدا

لباسمو عوض کردم ولی برعکس همیشه، از عطر خبری نبود. خیلی از دست اش ناراحت بودم و فقط می خواستم زودتر برم سراغ اش!چادر سیاه مادرمو سرم انداختم و با همون فکر و خیال این چند روز قبل، می رفتم تا باهاش اِتمام حجت کنم و حرفای آخرمو بزنم. "باید یادم باشه که اصلن کوتاه نیام. مگه این نیست که از جا و مقام اش گذشته، بهترین دوستمه؟ پس باید عصبانیتمو هم تحمل کنه!راه افتادم به طرف میعادگاه همیشگی و وقتی رسیدم دیدم طبق معمول دور اش شلوغه. بوی عطر و ادوکلن های مردم قاطی شده بود و داشتم سرگیجه می گرفتم. همه داشتند با هم، باهاش حرف می زدند، فکر کنم منو نمی دید. شایدم اونقدر سرش شلوغ بود که ترجیح داد به کارای اونا که لابد مهم تر بود گوش کنه. حتا نگامم نکرد!حرصم گرفته بود. چادر رو با سختی روی سرم نگه داشته بودم که یکی هُل ام داد و نزدیک بود بخورم زمین! برگشتم و می خواستم با عصبانیت سرش داد بکشم:- من زمین خورده ی خدایی هستم، تو دیگه نمی خواد هُل ام بدی!ولی او حتا یه عذرخواهی زبونی هم نکرد. یه عده که تازه از در وارد شده بودند، هجوم آوردن طرف اش و منو به

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: دوشنبه 16 اسفند 1395 ساعت: 2:50

نامه ای به مادرم

پرده را کنار می کشم و با باز شدن دریچه، به جاده ای کشیده می شوم که مملو از برگ های زرد و نارنجی و قرمز است.پاهایم برهنه اند. مثل همیشه باد می آید و من دست هایم را از هم باز می کنم، دور خودم می چرخم و فریاد می کشم... باز مثل همیشه، هیچکس صدایم را نمی شنود. هر کسی کنار دستم هم که باشد، فکر می کند زوزه ی باد را شنیده و بعد از یک تآمل کوتاه، از کنارم می گذرد. اما امروز می خواهم با تو حرف بزنم محبوبم. با تو که رنگ چشمانت را هیچ احدی نداشت و آغوشت، که امن ترین پناهگاه خدا بود.می خواهم تمام وجود تکه تکه شده ام را، روی خاک در کنار تو بچینم و تو همه را بهم بچسبانی و بگویی که من به کجا ختم می شوم؟!نازنینم!در سرزمینی که من نفس می کشم، دنیایی حکمفرماست که همیشه مکان و زمان ساکن می شوند... یک سکون بی در و پیکر!جاده ی پیچ در پیچ و طولانی جلو رویم هست که مثل همه ی جاده های دیگر، انتهایش پیدا نیست... پشت سرم را نگاه می کنم، هنوز نور نارنجی چراغ پنجره ای که از آن بیرون آمده ام، سوسو می کند. پس هنوز کاملآ گم نشده ام!رویم را بر می گردانم و به جلو می روم، دنبال عقابی می گردم که یک شب مرا پشت خودش گذاشت و

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: دوشنبه 16 اسفند 1395 ساعت: 2:50

لذت ناب

وقتی وارد کلبه ی چوبی شد، حسابی خیس شده اما هنوز می خندید. از باران زدگی سرحال بود.در را بست، چوبدستی را به در تکیه داد و کفش گِلی و کت اش را در آورد. تاریک بود، اول از همه فتیله ی چراغ را روشن کرد و بعد به طرف کوله پشتی اش که هنوز باز نکرده بود رفت. حوله را بیرون کشید تا موهایش را خشک کند.صدای رعد و برق از بیرون می آمد و باران تندی که می بارید جنگل را می شست. از پشت پنجره به درختان نگاه کرد و آسمان ی که مدام روشن و تاریک می شد. با شنیدن صدای بهم خوردن ابرها بی اختیار برای لحظه ای چشمانش را بست و سرش را به عقب برد! با خود فکر کرد: ابرهای به این نرم و نازکی چه صدای مهیبی دارند!سردش شده بود، مجبور شد شلوارش را عوض کند. با لبخند و لذت، چند تکه چوب درون آتشدان شومینه ی سیاه و کوچک انداخت و آنها را به آتش کشاند!کتری را از آب پر کرد و روی چراغ گذاشت و تا آب بجوش بیاید، سیگاری را با آتش هیزم ها گیراند و روی صندلی روبروی آن نشست. بعد از یکی دو دقیقه، صدای زوزه مانند کتری، به او خبر داد که آماده است! آخرین پک را عمیق کشید و به خطی در هوا که از دود درست کرده بود نگاه کرد

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: دوشنبه 16 اسفند 1395 ساعت: 2:50

آوازی برای مرگ

باز غروب جمعه بود و باران می بارید. هوای سرد بهمن، به منتها درجه ی برودتش رسیده و مرد نمی توانست از کنار بخاری دل بکند.با شنیدن نوایی که دیگر غریبه نبود، کتاب و عینکش را بست و آنها را روی میز چهار گوش کنار صندلی راحتی اش گذاشت... باز هم صدای آواز غمگین آن زن ناشناس در همین نزدیکیها می آمد و در تمام رگ و پی او رخنه می کرد! درد این زن چه می توانست باشد که اینهمه سوزناک می خواند؟! مسلمن یکی از همسایه هاست اما کدام یکی؟ صدای دوری نیست! چند روز پیش با دقت به زنی که از پله های طبقه ی دوم پایین می آمد نگاه کرد، اما با لبخندی پر انرژی و گفتن "روز بخیر" به او، گمانش از بین رفت.مشخص نبود چه می خواند اما چیزی شبیه لالایی های قدیم بود، ناله های دلی شکسته و محزون.مرد تصمیم گرفت به تراس کوچک و خالی اش برود و سر را بسوی صدا بچرخاند تا شاید بتواند تشخیص بدهد که صدا از کدام دیوار گذر و به دلش رسوخ می کند؟شال پشمی خاکستری را روی دوش انداخت و چتر بزرگ سیاهش را باز کرد و بیرون رفت. باران تندی می بارید و رعد و برق های پی در پی، هر صدایی را در خودشان خفه می کردند. اما همچنان صدای زن بریده بریده به

برچسب: نویسنده: نوید یوسفی تاريخ: دوشنبه 16 اسفند 1395 ساعت: 2:50

بازی ماه و ابر

منیر دوباره تا دید مراد خوابه، آهسته از رختخواب رفت بیرون و باز هم به در اهمیت نداد. اصلن از در خوشش نمی اومد. فکر می کرد یه چیز اضافیه...رفت طرف حوض. اوایل پاییز بود و هوا عالی.. کف حیاط پر از برگای زرد و نارنجی بود که عمدن جاروشون نمی کرد. چند بار هم مراد خواست این کار رو بکنه ولی او نذاشته و گفته بود:ـ نه... دلت میاد؟! خدا حیاطمونو به این قشنگی نقاشی کرده تو می خوای خرابش کنی؟!و بعد با اخم جارو رو از دستش گرفته بود و برده بود تو انباری قایم کرده بود. مراد مونده بود وسط حیاط بلاتکلیف از دست منیر و دیوونه بازیای مخصوصش. منتها بازم با عشق نیگاش کرده بود تا برگرده و دستشو بگیره، بکشه ببره طرف حوض ماهی ها و مجبورش کنه اسم دونه به دونه شونو بگه:ـ خانم نارنجی، دم قرمزی، سفید برفی روسری بی سر، مادام قرقری و اصغر آقا!... حالا چرا اصغر آقا؟ـ چراشو نمی دونی؟ـ نه. از کجا بدونم؟ـ بعدن که من نیستم خودت ازش بپرس تا بهت بگه. اینا جلوی یکی دیگه با آدم حرف نمی زنن... یادت باشه... حالا آدم خوبی باش و برو براشون یه ذره خورده میگو بیار بریز بخورن به جونت دعا کنن. خلاصه که مراد روزگاری داشت...